my star your love

سجده برم که خاک تو بر سر چو افسرست

پا درنهم که راه تو بر پا مبارکست

می‌آیدم به چشم همین لحظه نقش تو

والله خجسته آمد و حقا مبارکست

نقشی که رنگ بست از این خاک بی‌وفاست

نقشی که رنگ بست ز بالا مبارکست

بر خاکیان جمال بهاران خجسته‌ست

بر ماهیان طپیدن دریا مبارکست

آن آفتاب کز دل در سینه‌ها بتافت

بر عرش و فرش و گنبد خضرا مبارکست

دل را مجال نیست که از ذوق دم زند

جان سجده می‌کند که خدایا مبارکست

يک email از طرف خدا ... امروز صبح که از خواب بيدار شدي،نگاهت مي کردم؛و اميدوار بودم که با من حرف بزني،حتي براي چند کلمه،نظرم را بپرسي يا براي اتفاق خوبي که ديروز در زندگي ات افتاد،از من تشکر کني.اما متوجه شدم که خيلي مشغولي،مشغول انتخاب لباسي که مي خواستي بپوشي. وقتي داشتي اين طرف و آن طرف مي دويدي تا حاضر شوي فکر مي کردم چند دقيقه اي وقت داري که بايستي و به من بگويي:سلام؛اما تو خيلي مشغول بودي.يک بار مجبور شدي منتظر بشوي و براي مدت يک ربع کاري نداشتي جز آنکه روي يک صندلي بنشيني. بعد ديدمت که از جا پريدي.خيال کردم مي خواهي با من صحبت کني؛اما به طرف تلفن دويدي و در عوض به دوستت تلفن کردي تا از آخرين شايعات ا خبر شوي. تمام روز با صبوري منتظر بودم.با اونهمه کارهاي مختلف گمان مي کنم که اصلاً وقت نداشتي با من حرف بزني.متوجه شدم قبل از نهار هي دور و برت را نگاه مي کني،شايد چون خجالت مي کشيدي که با من حرف بزني،سرت را به سوي من خم نکردي. تو به خانه رفتي و به نظر مي رسيد که هنوز خيلي کارها براي انجام دادن داري.بعد از انجام دادن چند کار،تلويزيون را روشن کردي.نمي دانم تلويزيون را دوست داري يا نه؟ در آن چيزهاي زيادي نشان مي دهند و تو هر روز مدت زيادي از روزت را جلوي آن مي گذراني؛ در حالي که درباره هيچ چيز فکر نمي کني و فقط از برنامه هايش لذت مي بري...باز هم صبورانه انتظارت را کشيدم و تو در حالي که تلويزيون را نگاه مي کردي،شام خوردي؛ و باز هم با من صحبت نکردي. موقع خواب...،فکر مي کنم خيلي خسته بودي. بعد از آن که به اعضاي خوانواده ات شب به خير گفتي ، به رختخواب رفتي و فوراً به خواب رفتي.اشکالي ندارد.احتمالاً متوجه نشدي که من هميشه در کنارت و براي کمک به تو آماده ام. من صبورم،بيش از آنچه تو فکرش را مي کني.حتي دلم مي خواهد يادت بدهم که تو چطور با ديگران صبور باشي.من آنقدر دوستت دارم که هر روز منتظرت هستم.منتظر يک سر تکان دادن،دعا،فکر،يا گوشه اي از قلبت که متشکر باشد. خيلي سخت است که يک مکالمه يک طرفه داشته باشي.خوب،من باز هم منتظرت هستم؛سراسر پر از عشق تو...به اميد آنکه شايد امروز کمي هم به من وقت بدهي. آيا وقت داري که اين را براي کس ديگري هم بفرستي؟ اگر نه،عيبي ندارد،مي فهمم و هنوز هم دوستت دارم. روز خوبي داشته باشی ...                                          دوست و دوستدارت:خدا

من + لبخند = خدا

                  اگر خداوند از دادن گردن به ما قصد خاصی داشت ،

قطعاً آن بود که سرمان را بالا بگیرد ..

                                                         .........................................

                                       انسان واقعاً دیوانه است .

                 یک کرم هم نمی تواند بسازد اما ده ها خدا می سازد 

                                           ...................................

ای کاش خداوند از تو بگیرد ، آنچه را که خدا را از تو می گیرد ..

................................

هر قدر کسی بیشتر خود را ابزار کار خدا قرار دهد ،

خدا برای کار کردن با آن ابزار آماده تر است ..

                 اگر قلم بر خلاف جهت دست حرکت کند ، کمتر می توان نوشت ..

                                            ...................................

     دیر یا زود باید دنبال خدا بگردی ، چرا حالا نه ؟

  فراری   

یا حی

از خودم می گریزم !   از درونم می گریزم !

کسی در درونم فریاد می زند بمان!

او همین جا در درون توست!  او در قلب تو ساکن است! 

به او نگاه کن ! تا او را ببینی!

او همین جا ، هم اکنون با تست! 

کافیست ذهنت را آرام کنی ! تا او را بیابی!

سرچشمه ی عشق در درون قلب توست!

او ......تو را به سوی خود می خواند.

اگه يه روز من مُردم و تو منو دوست داشتي پنج شنبه ها بيا سرِ مزارم و گلِ سرخي رو روي قبرم بذار تا هميشه اون گلي که بهت داده بودم رو به خاطرم بيارم ... ولي... اگه تو مُردي ... من فقط يک بار ميام مزارِت .. ميام و اون دسته گلِ سفيدِ مريم رو که با خون خودم سرخشون کردم ، برات هديه ميکنم وعاشقانه کنارت جون ميدم تا بدوني هيچ وقت تنها نيستي کاش آن لحظه که تقديم تو شد همه هستي من. مي سپردم که مواظب باشي . جنس اين جام بلور است. پُر از عشق وغرور است

روزهای سرد تنهایی من با خاطرات تو زنده خواهم ماند چه غمگین از این رفتن و از این روزهای سرد تنهایی شاید باور نکنی ، از من فقط همین کلمات که با شوق به سوی تو پر می کشند باقی می ماندو خودکاری که هیچ گاه آخرین حرف هایم را به تو نمی تواند بگوید شاید یک روز وقتی می خواهی احوال مرا بپرسی عکسم را در صفحه ی سفر کرده ها ببینی شاید کودکی گستاخ و بازیگوش با شیطنت سفر بی بازگشتم را از دیوار سیمانی کوچه تان بکند و پاره کند تمام دغدغه ام این است که آیا بعد از این سفر می توانم هم چنان با تو شاید باور نکنی سخن بگویم؟ آیا دستی برای نوشتن و دلی برای تپیدن خواهم داشت؟ اما دوست دارم مدام برایت بنویسم بعضی وقت ها که کلمات را گم می کنم دوست دارم دشت ها، دریاها، کوه ها، جنگل ها، ستاره ها و هر چه در کاینات هست همه و همه کلمه شوند تا بهتر بنویسم دوست دارم به حیات کلمه ای نجیب دست یابم تا رهگذران غمگین ، صبحگاهان زیر آفتابی نارس مرا زمزمه کنند می بنشیند و نگاهت کنند تا به حقیقت این جملهدانم که خسته ای اما دوست دارم اجازه دهی کلماتم دمی رو به رویت  در آیی که می گوید : مرا از یاد خواهی برد ؟ نمی دانم ولی می دانم از یادم نخواهی رفت

خداحافظ برای تو چه آسان بود
ولی قلب من از این واژه لرزان بود

خداحافظ برای تو رهایی داشت
برای من غم تلخ جدایی داشت

خداحافظ طلوع من غروب من
خداحافظ تو ای محبوب خوب من

سلام تو طلوع پاک شبنم بود
غروب ظلمت تاریکی وغم بود

سلام تو شروع آشناییها
نوید مهربانی ها زمان همزبانی ها

دریغ از قطره های اشک سوزانم که از بیداد تو بر رخ چکیده
خزان زندگی آمد دل افسرده بعد از تو بهاری را ندیده

خداحافظ
خداحافظ
خداحافظ

تولدت مبارک همه زندگی من

تولد تولد تولدت مبارک

مبارک مبارک تولدت مبارک

بیا شمعارو فوت کن تا صد سال زنده باشی

کاشکی که صد ساله شی نه

۱۲۰ ساله شی

نه ۱۲۰سال کمه

همیشه زنده باشی

فقط خدا میدونه این دل دیوونم چقدر دوست داره

مهدی جونم

تولدت مبارک عزیزدلم

عاشق باشیم دست تو دست هم بذاریم

عاشق باشیم گلای عشقو بکاریم

اول خدا دوم همدیگرو داریم

میخوام بگم دوست دارم

یا تو یا هیچ کس دیگه

بذار بگم دوست دارم

یا تو یا هیچ کس دیگه

این گلای خوشکلم تقدیم به تو عزیزم با عشق

البته میدونما من خودم گلم چرا زحمت کشیدم ولی خب واسه عزیزترین عزیزم خیلی کمه

تذکر بیسیار مهم

تولد محمد مهدی عزیزم ۲۹مهرماهه خب من خیلی واسه تبریک عجله داشتم

شما به بزرگی خودتون ببخشید

قصه ي عشق قصه عجيبي است. قصه معاشقه ها، قصه دوست داشتن ها، قصه درد و دل كردن دو عاشق و

معشوق.

واقعا قصه عشق قصه ای است كه غوغا به پا مي كنه… قصه عشق، قصه آرزوهايی است که همه تبديل به رويا می شوند. همه تبديل به خواب بيدارنشدنی می شوند... قصه عشق قصه سفر پرستو های عاشق به شهر عشق است، پرستويي كه يك لحظه سفر ميكند، سفر به شهر خوشبختي ميكند.

تمام قصه ها با يکی بود يکی نبود يک کسی شروع می شوند که: يکی بود يکی نبود!

اما قصه عشق من و تو از چشمهایت شروع شد... چشمهایی كه آسمان در پیش آن خجل است.

اولين بارش محبتت را بر وجودم به ياد می آورم... اولين تلاقی نگاهمان را به ياد می آورم... از همان اولين بار که نگاهمان به هم گره خورد، چشمهايت مونس همه شبهای تاريکم شد واز آن روز همه روزهايم با ياد تو سپری مي شود وهمه شبهايم با اميد طلوع نگاه تو به صبح می رسد. در تک تک لحظه هاي زندگیم حضورتو جاری است... حضورت و حضور يادت تنهاييم را رونق می بخشد. در عطشناک ترين لحظه های بيابانيم بارش چشمان تواست که سيرابم می کند... چه با شکوه است وقتي که پرنده دلم در آسمان وسيع چشمانت به پرواز در می آيد و چه زيباست وقتی در خانه نگاهت آرام ميگيرد و تو با گرمای نگاهت پر و بال خسته اش را مرهم مي نهی... چشمانت، عظمت شب را به تصوير مي كشد. انگار پنجره اي گشوده اي است به رويم تا از ميانش تمامي كهكشانهاي درونت را به خانه دلم ميهمان كنم.

به چشمهایت اعتماد داشتم و دارم::.. هميشه::..

او هرگز دروغ نمی گوید!!! دلم می خواهد دو رکعت نماز در برابر چشمانت بخوانم و دعا کنم که خدا هرگز نگاهت را از نگاهم نگيرد.

قصه عشق من و تو از چشمهایت شروع شد و با دستهایت ادامه پیدا کرد دستان پر مهرت راهميشه وهميشه قدر دانسته ام، دستان پر مهری که در سردترين ساعات زمستانيم غنچه خاموش قلبم رابه شکفتن پيوند داد دستانت ... سرشار از نوازشند. …

وقتی با دستان مهربانت دستانم را می گيری، انگار آرام آرام خون آرامش رو در تنم جاری می کنی ...زمانی که دستهای نيلوفريت با آن انگشتان ظريف قلبم را لمس کرد، احساس می کردم نزدیک است تمام رگ هایم شکافته شوند، تمام اعصابم سر از هم بردارند و گسیخته شوند. دستهای تو و پنجه هایت می توانند دهانه یک آتشفشان مخوفی را که آتش های مذاب در سینه اش سر برداشته اند و هزاران انفجار در درونش یک باره طغیان کرده اند را ببندند و آن را آرام کنند... دستت را به من بده. آنها را از من مگیر، هر وقت که به دستهايت نگاه کردی جای دستهای مرا خالی کن که جايشان توی دستهای تو خالی مانده است.

تو توي زندگي من مثل يک تابلوي نقاشي مي موني… زيبا… لطيف… پرحس و معركه! يک تابلوي محشر كه انگار تمام لطافتهاي دنيا را تو خودش جمع كرده، يک نقاشي مات و مبهم كه انگار جواب تمام معماهاي ذهن من هست و خودش بي جواب مثل دريای آبی بي ‌كران و بزرگ، مثل آسمون آبي و زلال، آرام و امن... مثل پرنده رها و سبك و مثل پرواز خواستني و دور از دسترس! تو قشنگترين و لطيفترين تابلويي هستي كه تو زندگي ام ديدم!!!

يک جورايي انگار تجلي نقاشت هستي. اونم يه تجلي تمام عيار، مظهر كرامت و بزرگي اون… مظهر استغنا و بي نيازي اش… مظهر غرور دلنشينش…کسی که بيشتر از تابلوهاي ديگه ي ‌نمايشگاه هستی نظرم را جلب كردي، چشمم را گرفتي،‌مي دونم… زياد جلوت توقف كردم… خيلي وقت هست که تو چشم هایت زل زدم… تو امواج خروشان دريای چشمت غرق شدم. تو آسمون آبي نگاهت پريدم… خيلي وقته بي حركت و مات جلوي اين تابلو ايستادم و فقط نگاهت مي كنم… از نگاه كردنت سير نمي شم. هر چي مي خوام برم انگار يه چيز نخونده هنوز توي چشمهایت داد مي‌زنه:

« تو منو هنوز آنطور كه بايد نديده‌اي... »

چشم از چشمت نمي تونم بردارم… خدايا!‌عجب پرتره‌اي  گ!كشيده‌اي… چقدر زيبا و خواستني است… چقدر بي قرار… چقدر عاشق… چقدر بزر!! …

تو براي من بهترين و گرانبهاترين تابلوي نمايشگاه آفرينشي

چرا وقتی که آدم تنها میشه، غم وغصش قدریک دنیا می شه؟
می ره یک گوشه پنهون می شینه،اونجا رو مثل یه زندون می بینه
غم تنهایی اسیرت می کنه،تا بخوای بجنبی پیرت می کنه
وقتی که تنها می شم اشک تو چشام پر می زنه
غم میاد یواش یواش خونه دل در می زنه
یاد اون شبها می یفتم زیر مهتاب بهار
توی جنگل لب چشمه می نشستیم من ویار....
میگن این دنیا دیگه مثل قدیما نمی شه،
دل این آدما زشته دیگه زیبا نمی شه
اون بالا باز داره زاغ ابرارو چوب می زنه
اشک این ابرا زیاده ولی دریا نمی شه!

اين حسين كيست كه عالم همه ديوانه اوست اين چه شمعي است كه جانها همه پروانه اوست...

همه دار و ندارم از حسينه.

دل آدمها اونقدر قيمت داره كه خداي عاشقا شكسته شم را با تمام دنيا عوض نميكنه , پس بهتره بري از اوني كه دلش و شكستي بري حلاليت بگيري كه خداي عاشقا ببخشتت....

کاش مي شد فقط يه بار ديگه ببينمش.اگه ببينمش .فقط نگاش مي کنم.مي خوام خوب تصويرش تو ذهنم بمونه.مي خوام وقتي چشمامو مي بندم ديگه سياهي نبينم.مي خوام وقتي مي خوابم تنهانخوابم.مي خوام وقتي مي ميرم وقتي ديدمش فقط به حرفاش گوش ميدم مي خوام صداش تو گوشم بمونه.مي خوام ديگه سکوت نتونه زجرم بده مي خوام وقتي مي ميرم کاش وقتي ديدمش نمرده باشم

قرار بود با هم باشيم اما بدون عشق
الان ديگه باهم نيستيم اما با عشق

خسته‌ام ، خسته از اين دنيا‌ي سياه و سفيد، قلبم و مردماني كه خاكستري را نمي‌شناسند ، آبي آسمان را نمي‌بينند و بر سبز سبزه‌ها مي‌خندد از دل‌بسته‌گي‌هايي با رنگ عشق ، با نام عشق و با هر چه دروغين است از عشق از اين چشم‌هاي پر دروغ كه پيشه‌ي‌شان فريب است و رسم‌شان ني‌رنگ. خسته‌ام ، خسته از انتظار بيهوده . خسته از نيامدن‌ها و رفتن‌ها و حتا از ماندن‌ها

بي حسرت از جهان نرودهيچ كس بدر الا شهيد عشق به تير از كمان دوست

به كوه گفتم عشق چيست؟ لرزيد
به ابر گفتم عشق چيست؟باريد
به باد گفتم عشق چيست؟وزيد
به پروانه گفتم عشق چيست؟ناليد
به گل گفتم عشق چيست؟پرپر شد
به انسان گفتم عشق چيست؟ اشك از ديدگانش جاري شدو گفت.....ديوانگيست!!

هی با دل ودست خود تعارف ميکرد .
با جاده نرفته ,هی توقف ميکرد .
از کار گذشته بود کارش . حالا ,
بر خاطره های قبلی اش تف ميکرد .

دلم را که مرور می کنم می بينم , تمام آن از آن توست و فقط نقطه ای از آن خودم. بر آن نقطه هم ميخ می کوبم و قاب عکس ترا آويزان می کنم....

با گلويی پر از غم باد,.... می زنم فرياد,..... هر چه بادا باد..... تا ابد دارمت در ياد......

گفتي كه زعشق, از غزل لبريزی.
بي عشق هميشه پر غمي ,پاييزي,
گيرم كه زمانه عشق را از تو گرفت,
آنوقت چه خاك بر سرت ميريزي؟؟؟

چو مي بينم كسي از نزد تو دلشاد مي ايد
فريبي راكه من هم خورده بودم، يادمي ايد

اول تو بگو زين همه مخلوق چرا من ؟؟؟؟؟؟؟
تا با تو بگويم ز همه خلق چرا تو!!!!!!!!!!

روزها به تو ايمان می آورم ,
و شبها کافر تو می شوم .
اينچنين می گذرد روزگار دلدادگی من ......

ومن شبيه هميشه به درد مي خندم.
به روزهاي بهاري سرد مي خندم.

به گونه هاي ترم که هميشه و هرگز.
به دستهاي تو عادت نکرد مي خندم.....

حالم از اين شبهاي تکراري گرفته.
حتي از اينکه دوستم داري ,گرفته.
بغضم همين حالا ميان خاطراتم,
آن لحظه که گفتي به من: آري گرفته.
مي خواهم از اين خواب بد بيرون بيايم.
چيزي مرا در خواب و بيداري گرفته.
قسمت نباشد بر شماها دختري که,
از بي کسي درد خود آزاري گرفته.
پر مي کشم آرام سوي بي خيالي.
حالم از اين شبهاي تکراري گرفته...

ن روز كه دلت پيش دلم بود گرو
دستان مرا سخت فشردي كه نرو
حالا كه دلت به جاي ديگر بند است
كفشان مرا جفت نمودي كه برو

تا طعم غم مرا چشيدي اي كوه
از درد تو هم سينه دريدي اي كوه
اين تازه تمام شرح غمهايم نيست
يك قصه ز غصه ام شنيدي اي كوه

تنها نه ز راز دل من پرده بر افتاد .
تا بود فلک شيوه ي او پرده دری بود.

دلم را که مرور می کنم می بينم , تمام آن از آن توست و فقط نقطه ای از آن خودم. بر آن نقطه هم ميخ می کوبم و قاب عکس ترا آويزان می کنم....

گفتي كه زعشق, از غزل لبريزی.
بي عشق هميشه پر غمي ,پاييزي,
گيرم كه زمانه عشق را از تو گرفت,
آنوقت چه خاك بر سرت ميريزي؟؟؟

چو مي بينم كسي از نزد تو دلشاد مي ايد
فريبي راكه من هم خورده بودم، يادمي ايد

ومن شبيه هميشه به درد مي خندم.
به روزهاي بهاري سرد مي خندم.

به گونه هاي ترم که هميشه و هرگز.
به دستهاي تو عادت نکرد مي خندم.....

خدايا آنكه در تنها ترين تنهاييم تنهام گذاشت تو در تنها ترين تنهاييش تنهاش نگذار

شانه هايت را برای گريه هايم آماده کن. و دستانت را برای نوازش . من نيز زانوانم را برای ميزبانی سرت آماده خواهم کرد، و دل گرمايي ام را برای تحمل داغی نگاهت.

لحظه ي رفتنت,
باد پنجره را تکان می داد, دستت، دستمال را,و گريه شانه هايم را.

قلبت را خالي نگه دار اگر هم يه روزي خواستي كسي را در قلبت جاي دهي سعي كن كه فقط يك نفر باشد به او بگو كه تو را بيش تر از خودم وكمتر از خدا دوست دارم زيرا كه به خدا اعتقاد دارم وبه تو نياز دارم

زندگي زيباست نه به زيبايي حقيقت، حقيقت تلخ است نه به تلخي انتظار، انتظار سخت است نه به سختي جدايي.

يارباش مثل ساحل براي دريا،پناهگاهباش مثل دريا براي ماهي،اشنا باش مثل ماهي براي صدف،محافظ باش مثل صدف براي مرواريد.

غروب شد، خورشيد رفت، افتابگردان به دنبال خورشيد مي گشت ،يهو ستارهاي چشمك زد،افتابگردانسرش را پايين انداخت،گل ها هرگزخيانت نمي كنند

قلب ادما مثل يك جزيره دور افتاده مي مونه. اينكه كي واسه اولين بار پا به جزيره ميگذاره مهم نيست مهم اون كسي است كه هيچ وقت جزيره رو ترك نميكنه. بنويس، عاشق خسته! بنويس! عشق با خط ِ شکسته بنويس! تو رَجزخوني ِ اين حنجره ها، از دل ِ به خون نشسته، بنويس! بنويس که اين صداي بي دروغ، عُمريه نخورده مَسته! بنويس! بنويس که اوج ِ پرواز ِ کلاغ، مثل ِ اين زمونه بنويس! يه نفر تو سرزمين ِ شبْ هنوز، دل به تاريکي نبسته ! بنويس

يكي خواست يكي نخواست اوني كه خواستني بود من بودم اوني كه نخواست منو بخواد توبودي.   عشق ايستادن زير باران و خيس شدن نيست عشق ان است كه يكي چتر شود وديگري نفهمد چرا خيس نشد ميخواهم خانه عشق را كنج دلم بسازي شايد گذاشتي رفتي - گفتي دوستم نداري
اين كلبه نو راني بايه سبد خاطره - مي مونه يادگاري آري عزيزم
شايد خواستن نا به جاگناه باشد ولي عاشق شدن حق است
شايد خود كشي گناه باشد ولي با عشق مردن لطف است

خداياتو كه خودت عاشق هميشه تنهايي
پس چرا عشق را در دل نهادي تا كه هميشه تنها باشم خدا يا تو به من دوست داشتن رو هديه دادي ولي عزيزم چرا به كسي نگفتي كه به من هم دل دادي

بيا تا برايت بگو يم با دل خود چه كردم
گرچه خاطرات گذشته رو پاره پاره كردم
بنشين تو در كنارم - بنشين تو دركنارم
كه ياري بهتر از تو ندارم - ندارم - ندارم
آه همه دردم - آه همه دردم - آه
كنار يار به خاطره ها بر مي گردم تنها و پر دردم آه آه آه

چشمه جوشان ازدل سنگست ومن دراين شگفت
چشمه ي اشك من از درياي دل امد برون .

هزار عيب ودوصدنقص دروجود من است
تو با نگاه محبت مرا تماشا كن .

 

دوداگربالا رود كسر شعنه شعله نيست
جاي چشم ابرو نگيرد چون كه او بالا تر است .

يادگرفتم كه عشق باتمام عظمتش 3-2 ماه بيشترزنده نيست يادگرفتم كه عشق يعني فاصله وفاصله يعني 2 خط موازي كه هيچگاه به هم نمي رسنديادگرفتم درعشق هيچكس به اندازه خودت وفادارنيست ويادگرفتم هرچه عاشق تري،تنهاتري

ميخوام امروز همه ي نگفتني ها را بگم قصه ي عشق گذشته , قصه ي شادي و غم,تو خيال كردي بري دنيا تموم ميشه واسه من شادي از غم ميميره خنده حرومه واسه من, من نگاهم ديگه دنبال تو نيست دلمو ّّپس ميگيرم مال تو نيست ديگه هرگز ننويس قصه برام برو من عشق دروغين نميخوام

آنان كه علي را به خدايي دارند كفرش به كنار عجب خدايي دارند

شمع سوزان توام اينگونه خاموشم مكن

 

بگذاريد و بگذريد... ببينيد و دل نبنديد... چشم بيندازيدو دل مبازيد... كه دير يا زود بايد گذاشت و گذشت..الماس را جز در قعر زمين نمي توان يافت و حقايق را جز در اعماق فكر نمي توان كشف كرد. "ويكتور هوگو"

در اين دنيا همه چيز به پايان مي‌رسد؟ همانطور برگهاي دفتري كه هميشه در آن مينوشتي تمام مي‌شود!
روزها مي‌گذرد و اميدوارم كه با اين گذر چيز زيادي به عنوان حسرت برجاي نگذاري ...

عشق : عشق مي آفريند
عشق : زندگي ميبخشد
زندگي : رنج به همراه دارد
رنج : دلشوره مي آفريند
دلشوره : جرات ميبخشد
جرات : اعتماد به همراه دارد
اعتماد : اميد مي آفريند
اميد : زندگي ميبخشد
زندگي : عشق مي آفريند
عشق : عشق مي آفريند

تا كي بايد اشك بريزم به پاي تنديسي كه نام تو بر آن است.
ديگر زنده نيستم بدون بغض
تو راز اين دل بستن كور را به كسي نگو
مي دانم همه مي دانند!

تو روزی خواهی آمد...روزی که من ديگر هيچ چيز را به خاطر نخواهم آورد... روزی که ديگر نه چشمانم برقی خواهد داشت.. نه در قلبم رده پايی از عشق...
روزی که ديگر خيلی دير خواهد بود...

مي شه بعضي ها رو مثل اشک از چشمات بندازي......اما نمي توني جلوي اشکي رو بگيري که با رفتن بعضي ها ازچشمات جاري ميشه

شمردن بلد نيستم.
دوست داشتن بلدم.
و گاهی شده.
يکی را دو بار دوست داشته باشم.
دو نفر را يک جا.
چه کار می شود کرد؟
دوست داشتن بلدم.
شمردن بلد نيستم.....

 دگر درمان دردش ديرشد دل چه زود از دست عالم سيرشد دل .
دل پيران جوان ديدم ولی من جوان بودم که ناگه پير شد دل.

طوريم نيست خرد و خميرم فقط همين. کم مانده است بي تو بميرم فقط همين. از هرچه هست و نيست گذشتم ولي هنوز, در مرز چشمهاي تو گيرم فقط همين . ,با ديدنت زبان دلم بند آمده است شاعر شدم که لال نميرم فقط همين .

دو نگاهی که کردمت همه عمر.....نرود تا قيامت از يادم .
نگه اولين که دل بردی ...........نگه آخرين که جان دادم .

نمی دانم که را ديدم که از خود می رود هوشم ..... جنون آهسته می گويد مبارکباد, در گوشم.

 پيغامهاي برفيمرابه سكوت زمستانيت پيوندزدي تارسالت شب راپذيرفتم اين صداي تونيست كه ازگلوي قناري هاپروازميكندواين وسوسه ي تونيست كه درجيرجيرزنجرهادرتمامي شب موج ميزندديشب توراازارتفاع ستاره فرودآوردم وخودتاارتفاع ستاره صعودكردم مگرتبارمن بلوغ پروازتجربه نكرده است؟سهم من ازاين پروازكو؟آي باغبان باغ هزاردر!دشت سوخته خواهشم رابه ضيافت باران دعوت نميكني؟

 دنيا پر از صداي پاي مردماني است همچنان كه تو را مي بوسند در ذهن خود طناب دار تو را مي بافند

رنج‌هايي کشيده‌ام تا تورا به سنگ‌فرش‌هاي برهنه دلم برسانم.
هيهات از ناله‌هاي بي‌جواب! آسماني مي‌خواهم تا براي‌ات
از دل بي‌انتهايش ستاره‌ها را حراج کنم.
دست‌هايي را مي‌خواهم تا مرا به عرش چشمان‌ات
برساند و آن‌جا تبلور عشق را با چشم‌هاي بي‌حسادتم ،تماشا کنم

با تمام بي كسي هايم تو را دارم هنوز

من اگر ز خاطر خدا نرفته ام, پس چرا به داد من نمی رسد؟؟؟؟
من صدای گريه ام به آسمان رسيد, از خدا چرا صدا نمی رسد؟؟؟؟

چرا با آنکه می دانم نصيب من نخواهی شد,عبث با تار و پود دل برايت خانه می سازم؟؟؟؟؟؟؟؟؟

باراني ام و نگاه پر غم دارم.
سوغات فقط برايتان غم دارم
تو غرق سخاوتي و افسوس كه من.
انگيزه براي عاشقي كم دارم .

خسته ام. از هر آنچه هست.
نمي دانم چرا؟
ديربازي است که خورشيد با ورود به آسمان لبخند گرم خود را بر من روانه نمي کند.
و باران گونه هايم را نمي نوازد.
ديري است دلتنگ هم آوازي قوها شده ام.
آيا باز نسيم با وزش آرام خود در ساحل دريا گونه هايم را نوازش خواهد کرد؟
و يا بلبل صحراي آرامش آواز زندگي در گوشم نجوا خواهد کرد؟

روزگاري بر من و تو رفت و عشقي با گرفت.
عاقبت چشم حسود اين عشق را از ما گرفت
شادماني بود , من بودم , تو بودي عشق بود.
عشق و شادي با تو رفت و , غم مرا تنها گرفت.

فرشته ها از خدا پرسيدن:تو که انسان رو خيلی دوست داری،
تو که براش تمام چيزای خوب را افريدی،
تو که بهترين ها رو بخشيدی،
پس چرا غم را افريدی؟
و خداوند فرمود:غم را افريدم تا در ان هنگام مرا نيز ياد کندو حالا ببين خداوند چقدر مهربان است که در تمام نبض ها به فکر ماست؟؟؟؟!

در سرزميتي كه مردمش عصا از كور مي دوزدند من در آرزوي محبتم

امروز دوباره حال ديگر دارم . برخيزم و کاغذ و قلم بردارم. با نام مبارک تو مشقی بکنم. شايد که گشايشی شود در کارم.

از عشق تو بر نداشتم دست هنوز دل هست به ياد نرگست مست هنوز گر حال مرا حبيب پرسيد بگو بيمار رخت را نفسی هست هنوز

عشق تمام است اگر به هوس برسد فكرت به گناه و دست به هم نفس برسد باور نمي كني ولي به چشم ديده ام
پايان عشق را چون به هوس برسد لحظه اي شادي و يك عمر ولي تنهائيست
در انتظار عاشقي كه به هوس برسد برخود بپيچي و سمتش حمله ور شوي
چيست چاره كسي كه به عطش برسددر اوج پروازي و سخت سقوط ميكني همچون عقابي كه ناگه به قفس برسد

وقتی همه آدمها رو دوست می داشتم، هيچ کس دوستم نداشت.
وقتی که تنها بودم، هيچ کس کنارم نبود تا تنهاييمو با اون قسمت کنم.
وقتی که از همه بيزار شدم، همه می خواستن بهم محبت کنن.
خسته شدم از اين بازی مسخره ی زندگی.
زندگی، تو با من چی کار کردی؟!!

با صبح بگوييد که بی وقت مزن دم ..... امشب شب وصل است نگهدار نفس را.

آمدی رفت ز دل صبر و قرارم بنشين ..... بنشين تا بخود آيد دل زارم بنشين.
دل و دين بردی و اکنون پی جان آمده ای ..... بنشين تا به تو آنهم بسپارم بنشين.

تنها با گلها جويم غمهاراچه كسي داند زغم هستي كه به دل دارم.به چه كس گويم شده روز من چو شب تارم.امشب حال مرا تو نميداني.از چشمم غم دل تو نمي خواني...

سرودماتم به لاشه برگها تسليت براي پرندگان تنها تسليت براي بهارزودگذر سرودجدايي براي پرستوها گوش من به ناله آنها انديشه من به تنهائي آنها اشك من به ياد آنها تسليت براي پرندگان تنها

چه کس م خواهد من و تو ما نشوم؟؟؟خانه اش وران باد...

بلور عشق را انچنان به قلبش فشرد که هر دو تکه تکه شدند...

آه...باور نم کنم که مرا
با تو پوستن چنن باشد...

مبارزه هرقدر صعب
صعود را ادامه بده....شاد قله در ک قدم تو باشد...

ارزومند ان نباش که چز که غر از ان هست باش
بلکه بکوش در کمال انچه هست باش...

جسم من دشت است که بذر نک در ان م کارم و با نام تو ان را ابار م کنم تا گل عطراگن
حضورت در قلبم برود...

در جا که قرنها و فرسنگها از انجا فاصله دارد
دو جاده جنگل از هم جدا م شدند و من جاده ا که کم گذر بود را برگزدم
وتمام تفاوتها ناش از ان انتخاب بود...

ما چون دو دريچه روبروي هم آگاه زهر بگو مگوي هم
هر روئز سلام و ژرسش و خنده هر روز قرار روز آينده
اكنون دل من شكسته و خستس زيرا يكي از دريچه ها بستس
نه مهر فسون نه ماه جادو كرد نفرين به سفر كه هر چه كرد او كرد

ای عاشقان عهد کهن
نفرينتان به جان من
او را رها کنيد ...
نفرين اگر به دامن او گيرد
ترسم خدا نکرده بميرد
از ما دو تن به يکی اکتفا کنيد ...
او را رها کنيد...

شايد زندگي قصه اي است که کودکان از آن آگاهند که زندگي را با گريه آغاز مي کنند

و بدانيم هيچ صيادي از جوي حقيري که به مردابي ميريزد مرواريدي صيد نخواهد کرد .

مرگ من كجاست؟
شايد بشت بوته هاي بوسيده زندگيم بنهان شده است...
من اين بوته ها را كه هيچ حيواني حتي وقتش را صرف له كردن آن نمي كند ، خود خواهم سوزاند...

عشق يعني اينكه كنار كسي باشي و بازم دلت براش تنگ بشه!......خدا نصيب كنه!!!!؟؟؟؟؟؟؟؟ عشق در لحظه پديد مي آيد دوست داشتن در امتداد زمان ، اين اساسي ترين تفاوت ميان عشق و دوست داشتن است
صدابزن
تا هستي به پاخيز
گل رنگ بازد
وپرنده هواي فراموشي کند...

زندگی سه چير بيش نيست 1ولي: به اجبار به دنيا اومدن دومي: با غم زيستن سومي : با آرزو مردن

اگر قلب کسی را شکستيد مانند اين است که در قلبش ميخی را فرو بريد و اگر دل او را بدست اورديد مانند اين است که ميخ را از قلبش بيرون اورديد اما حيف که هميشه جای ميخ در قلب باقی می ماند

زندگي رنگ پريشاني گرفت هركه امد عشق را بازي گرفت رنگ ارزشها همه بي رنگ شد معصيت با عافيت همسنگ شد اي دريغا رادمردي ها چه شد قصه مردان عشق افسانه شد رسم ليلي مرد و مجنون زار شد عاشقي خر مهره بازار شد مي شود بار دگر همدل شويم در وفا چون پاك بازان گل شويم

 عشق بازيچه نيست، نگاهي به اعماق درون است. چه سرد و چه گرم، هميشگي ست. و رهايي از آن ناممكن......

گاهی نا خود اگاه می گريم در ان حال نمی دام برای چی می گريم اما بعد که فکر میکنم و به دنبال دليلی برای گريستن خويش می گردم ميبنم به حال خويش گريستم به حال کسی که جز تنهايی کسی رابا خود نمی بيند

سلطان ميگويد تنهايی قابل درمان است ای کاشک راهش را هم ميگفت چگونه می شود از تنهايی گريخت.

تك درختي نزديك خانه ما سالهاست مقابل بادها ايستاده است.رفتم كنار او ايستادم تا سكوت،سختي وتوانم رااندازه بگيرم.بادي شروع شد.ساعت ها باد بودوباران.شاداز پيروزي خودبه خانه برمي گشتم.اما فكر نكرده بودم دراين چندساعت،بادها فكر مرابردند،واگردرخت هم مي خواست به بادها فكركند،ديگر درخت نبود.%

قلم خشكيده من هر چي حرف بوده , گفته و حالا تموم شده و ديگه با اخرين قطراتش داره مي نويسه:كه هنوزم دل من اشقته....
( اگر نيايي خيلي خيلي.......)

تا زماني كه خورشيد خيالت مي تابد،شب با روز فرقي نمي كند%

مدتي است خبري از او نيست مدتي است عطر بهار نارنج در باغ نمي پيچد آه... كه مدتي است كه صداي لطيف باران در ناودان كوچه هاي زيباي انتظار نمي ايد... اي خداچرا مدتي است كه نفسي در سينه ام نيست

زندگي شهد گل است زنبور زمان مي خوردش و آنجه باقي مي ماند عسل خاطره هاست

در زندگی دو چيز است که انسان می تواند به آن دست يابد.
اول بدست آوردن آرزوها.
و سپس لذت بردن از آنها.خردمندترين انسان ها دومی را انتخاب می کنند.

محبوبم، اشک هايت را پاک کن!زيرا عشقی که چشمان ما را گشوده و ما را خادم خويش سلخته،موهبت صبوری و شکيبايی را نيز به ما ارزانی می دارد.اشک هايت را پاک کن و آرام بگير، زيرا ما با عشق ميثاق بسته ايم و برای آن عشق است که رنج نداری، تلخی بی نوايی و درد جدايی را تاب می آوريم.

تو هر روز ميگويي و مي گويي از لحضه هاي فردا مي گويي كه مي خواهي چه كني پس فردا ولي يك بار به حرف خود عمل نميكني اگه يك بار به انچه ميگفتي عمل مي كردي
اكنون به جاي اين كه روبه روي هم باشيم در كنار هم بوديم

هيچوقت فكرشو كردي كه چرا؟
كه چرا تسليم همه خواسته هات شدم چه خوب چه بد؟

مگر شب..در تاريخ سياه خود
چه افتخاری کسب کرده که اينهمه ستاره بر سينه دارد..؟

دو دنيا داريم
دنيايی که رويايش را داريم.و.دنيای واقعيت ..حالا تو کدوم دنيا بيشتر زندگی کردی؟؟

هنگامی که چکاوکی با آوای دلنشين خود نغمه سرايی می کندهنگامی که موج های پر تلالو روی هم رفته به ساحل دريا بوسه می زند
من هم يگانه تصويری را در آسمان خيالم تصور می کنم که
آن تصوير تصوير زيبا و پر محبت توست

با هر بهانه می توان اشک ريخت
اما نبودنت بهترين بهانه برای گريستن است

اگه تو چشماي تو عاشقي معنايي نداشت
پس چرا آتيش زدي به قلب من اي بي وفا

گفتم يه خواهش دارم : وقتي آسمون چشام
خواست بباره تنهام نزار...گفتي به چشم...حالا امروز
من دارم گريه مي کنم اما... آسمون نمي باره...و تو هم اون دور دورا
ايستادي و داري بهم مي خندي...

تمام لحظه هاي تنهايي من در تو خلاصه مي شود حال مرا مي بيني و مي گريزي.

بروي برگي نوشتم دوستت دارم...اما تو ان را مثل بز خوردي

هيچكس ويرانيم را حس نكرد وسعت حيرانيم را حس نكرد در ميان خنده هاي تلخ من ديده بارانيم را حس نكردآنكه با آغاز من مانوس بود لحظه پاياني ام را حس نكرد

در گذر گاه زمان خيمه شب بازی دهر با همه تلخی و شيرنی خود می‌گذرد عشقها ميميرند رنگها رنگ دگر ميگيرند و فقط خاطره هاست
که چه شيرين و چه تلخ
دست ناخورده به جا ميماند

سخن از عشق مگو عشق کجاست ؟ دوست کجاست ؟ گل اگر در دل باغ بر تو لبخند زند، بنگرش ليک مبوی . دست گرمی که از عشق بفشارد دستت را به همه عمر مخواه .در دل چاه گر سر کنی يا از سر غم آه کنی. خنده ها بر غم تو دختر مهتاب کند . درد خود را در دل چاه مگو چاه هم با من و تو بيگانه است.

ديگر به خلوت لحظه های عاشقانه قدم نمی گذارم ، ديگر آمدنت در خيالم آنقدر گنگ است
که نمی بينمت ، سنگينی نگاهت را مدتهاست که حس نکرده ام ، من مبهوت مانده ام که
چگونه اين همه زمان را صبورانه گذرانده ام ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

پيرمردي تمام عمرش رابا سوالهاي يك شكل ويك جورطي كرده،وازآن همه سوال يكي راهم پاسخ نيافته بود.آيا اين بادها همان بادهاي ديروز است؟اين گنجشكي كه برلب حوض نشسته وآب مي خوردهماني نيست كه سال گذشته درهمين جا چنين مي كرد؟گفتگوي امروزكلاغ ها برسر چه بود؟آوازاين پرنده چند پله مرا بالا مي برد؟چرا مي آيندابرهايي كه قصد باريدن ندارند؟؟؟

را که من خود هستم که ميتوانم خود را به سعادت برسانم يا حقار ت                    

  به هر که رو ميکنم و از غم تنهايی خويش با او سخن می گويم مانند اين است که خبر خوشحال کننده ای شنيده باشد به ظاهر همدردی می کند اما از ته دل می خندد

کجاست کسی که مرا از اين زندان برهاند و مانند پرنده ای ازاد کند            

وقتی همه منتظرند تا سر برگردانی تا نيزه ميان چين يراهن کنند چگونه ميتوان از تنهايی گريخت

ای کاشک ما انسانها جايي برای خود داشتيم که وقتی دلمان ميگيرد به انجا برويم به جايی که هيچ کس نتواند پيدايمان کند جايی که کسی نباشد اگر هم باشد ما را نشناسد

درسته كه عشق الكيه
اما نه تا اين حد كه يه روز عاشق اين يه روز عاشق اون... خودمونو مسخره كرديم.

من تنهاترين فرد در اوج صدايم من عاشقانه ترين نگاد در كشتي وجود توام من مي خواهم زنده بمانم تا با تو باشم با تو بخوانم چراكه بي تو ميميرم تمام شعرهاي من فرياد قلب من است وتمام آنها از آن توست من زردترين پاييزم در فصل نگاهت

بي تو بودن كار من نيست تا دلت نرفته برگرد ما كه راهمون يكي بود چرا جاده مارو گم كرد؟ بغض تو يا گريه ي من با شكستنوا نميشه اگه تو دستامو نگيري گمشدم پيدا نميشه

اگر عشق بيشتر مي خواهيد عشق بيشتر بدهيد

ما گذشتيم و گذشت آنچه تو با ما كردي تو بمان با دگران واي به حال دگران

به سوي تو مي آيم چراغي ميخواهم تا روشنايي را ه تاريكم باشد و اميدي شعله وركه فروزان وجود تاريكم
به سوي تو مي ايم ...اي غربترين واژه ي ذهن آشفته ام
به سوي تويي كه در هر لحظه ام عاشقانه نهفته و نبض دقايق خالي از حضور مني
تويي كه به وسعت يك قلب عاشقي خواستني ترين اشتباه چشمانم ومن مي خواهمت به خاطر اثبات توانايي دستان ناتوانم...

داستانها دارم از دياراني كه سفر كردم ورفتم بي تواز دياراني كه گذر كردم ورفتم بي تو بي تو مي رفتم تنها.........تنها وصبوري مرا كوه تحسين ميكرد.........

جايي براي گر يه سراغ داريد؟؟
جايي براي نشستن و خيره شدن و غرق شدن در احساسات چطور؟ سراغ داريد؟؟؟؟؟؟؟؟جدايي تا نباشد دوست قدر دوست كي داند
شكسته استخوان داند قدر موميايي را

هميشه سبز مي خشكد،هميشه ساده مي بازد،هميشه لشكر اندوه،به قلب ساده مي تازد،من آن سبزم كه زيستن را تو آخر بردي از يادم ،كه ساده بودني ،خود را به باد سادگي دادم

كاش مي شد گريه را تهديد كرد كاش مي شد خنده را تمديد كرد كاش مي شد از ميان لحظه ها لحظه ديدار را نزديك كرد.

سقوط تك تك كلمات كه واژه واژه از دستان پر ز خالي مي رويند سقوط دستان پر ز خالي كه مي خواهند ماه را به مهماني بياورند
سقوط ماه كه نداي تولد ي خاكستري را مي دهد
سقوط تولدي خاكستري كه مرگ را به ارمغان آورده
سقوط مرگ كه همه ي من است
سقوط هر چه من است
سقوط من كه فرو پاشيده شدم
اين بار هم سقوط آن هم از نوع آزاد

پايان ثانيه ها قصه نا تمام و چشمان منتظر صورت احساس" صداي مبهمي نا آرام
در چشم هايي بسته
بدون روزنه اي از هراس اميد بدون هيچ شيوه اي از باران به كدامين گناه
مهربانيم در بن بست خنده هاي تو گم مي شود؟؟
به كدامين گناه كلامم مي رود تا لب هيچ؟؟؟؟
ديگر نه من نه نگاهم
نه كلامم

تو اگر مي دانستي، كه چه زجري دارد، خنجر از دست عزيزان خوردن، از من خسته نمي برسيدي، آه اي زن ز چه رو تنهايي؟؟؟؟؟؟؟؟

اگر خداوند باز عمري به من هديه كند، ساده خواهم پوشيد. بايد چشمهايي را كه نديده ام به دقت ببينم، صداهايي را كه نشنيده ام در آغوش بگيرم و يك بار ديگر در ساحل پر از گوش ماهي و صدف بايستم و مشامم را از عطر تازه موج ها پر كنم. زير نور آفتاب دراز بكشم و روحم را در مقابل اشعه هاي زيباي خورشيد قرار دهم.

انقدر برايت در زمين ستاره كاشته ام
كه ابرها هم رو سفيد شده اند...زيبا !
چشمهاي بارانيم پر از دلواپسي است دلم تنگ است...
حواسم پرت...تو باز هم ميگويي حوصله كن!
آنقدر برايم نوشته اي:
"حوصله كن گل من"
كه ديگر باورم شده
دوستم داري!

اگر قلب کسی را شکستيد مانند اين است که در قلبش ميخی را فرو بريد و اگر دل او را بدست اورديد مانند اين است که ميخ را از قلبش بيرون اورديد اما حيف که هميشه جای ميخ در قلب باقی می ماند

زندگي رنگ پريشاني گرفت هركه امد عشق را بازي گرفت رنگ ارزشها همه بي رنگ شد معصيت با عافيت همسنگ شد اي دريغا رادمردي ها چه شد قصه مردان عشق افسانه شد رسم ليلي مرد و مجنون زار شد عاشقي خر مهره بازار شد مي شود بار دگر همدل شويم در وفا چون پاك بازان گل شويم

کسی حرف من و انگار نمی فهم مرده زنده خواب و بيدار نمی فهم

عشق بازيچه نيست، نگاهي به اعماق درون است. چه سرد و چه گرم، هميشگي ست. و رهايي از آن ناممكن......

باز از ديار ما به سفر رفت، يار مااي دل دگر به هيچ نيرزد، ديار ماسرمست و شاد رفت و خدا باد همرهش
رحمي نكرد بر غم ما ،بر خمار مااو رفت و صبر رفت و تحمل تمام شداز هم گسست سلسله ي اختيار ماگفت از تو ياد مي كنم ، اما وفا نكرد
يادش به خير ، يار فراموشكار ماميون    اينهمه آوار و ديوار، نميشه فكر عشق و عاشقي بود....

یه سلام خوشکل و گرم برای همه ی دوستای خوشکل خودم با دلهای گرمشون

      خدا حافظ همین حالا    همین حالا که من تنهام

تا اپ بعد که نمیدونم کی باشه

چشم ازتوبرندارم تاجان زتن درآيد
ترسم كه درهوايت مجنون بهترآيد
ياچشم خوب بينم خالي كن ازحديده
ياپابنه به چشمم تا اين غمم سرآيد
فالي زدم زحافظ گفتا تحملي كن
عيد و بهار خرم همراه دلبر آيد
روز تولد من . باشد وصال با تو
در آسمان زيبا يك ماه ديگرآيد

خدا اگه ميونه اين همه ادم بازم نوبت باختن من بود.چرا عاشق شدم؟ مي خوام عاشقش بمونم. اگه حق ندارم كه ارامش رو كنارش دوباره لمس كنم اين حق رو دارم كه عاشقش بمونم.بهم گفت تا كي مي توني دوستم داشته باشي؟ گفتم تا هميشه . گفت نمي توني. ولي من هنوزم عاشقم.........

امروز را هم به باد سبردم،امشب كنار بنجره بيدار مانده ام، تا بامداد، امروز ديگري را با خود بياورد. و من دوباره آنرا بسبارمش به باد.( هيچ فكرشو مي كنيد كه با گذشتن هر روز ،يك قدم به مرگ نزديكتر مي شيم؟ كاش مي شد ثانيه ها رو نگه داشت، دوستاي خوبم ، تورو خدا واسم دعا كنيد.............))

الهی قربببببببببونت برم چقدر کت و شلوار بهت میاد عزیزم

زندانی سرزمین عشقم       اگاه شدم به سرنوشتم

          محکوم شدم به هر گناهی      جز اینکه به یاد تو نوشتم

                   ازادیمن بها ندارد                  دیدارتو هم صفا ندارد

                            بگذار به درد خود بمیرم         در کنج قفس عزا بگیرم

                                        در غربت بی کران هستی       بر سنگ فرار خود نوشتم

                                                  زندانی سرزمین عشقم        این بوده و هست سرنوشتم

عشق را دوست دارم نه درقفس
بوسه را دوست دارم نه در هوس

در سرزمين من حوا به خاطر يک سيب روزي هزار بار سنگسار مي شود آنسان که شيطان - کتمان نمي کند از تمامي اديان بر مي خيزد تا به خدا شکواييه اي ببرد در سرزمين من لبها بوسه را در نگاهها مي جويند و دستها عطر نوازش را در تاريکي ها

مهرباني را وقتي ديدم که کودکي مي خواست آب شور دريا را با آبنبات کوچکش شيرين کند

بي روي تو خورشيد جهان سوز مباد
هم بي تو چراغ عالم افروز مباد
با وصل تو كس چو من بد آموز مباد
روزي كه ترا نبينم آن روز مباد

به زمين مينگرم تو را مي بينم به آسمان مينگرم تو را ميبينم به دريا مي نگرم تورا مي بينم خوب بي معرفت برو كنار ...

نگاهي کردم و در آن نبودی........دمی من با خيالت چشم بستم ......به خوابم آمدی يکدم به صد ناز ........ولی تا چشمهايم را گشودم ........بجز در قلب من جائی نبودی ......تو را يکشب درون کوچه ديدم......تماما غرق چشمان تو گشتم ......ولی تو تا مرا ديدی و رفتی .....تو حتی يک نگاه از من ربودی.......به والله از تو عاشق تر نديدم ......ولی انگار حتی تو نبودي

رفيق خوب ديروزم تو بودی.....سلام صبح هر روزم تو بودی .....شبی در سينه من رخنه کردی....تمام بيت و اشعارم ربودی ..........شبی در عالم مستی و هستی ..........کتاب شاه دلها را گشودم .....به يادت صد هزاران فال ديدم.......ولی حتی تو در بيتی نبودی .......به يادت جرعه ای از می چشيدم ......که ناگه چهره ات در جام افتاد .....چو آن جرعه به عشقت در کشيدم

زندگي رنگ پريشاني گرفت هركه امد عشق را بازي گرفت رنگ ارزشها همه بي رنگ شد معصيت با عافيت همسنگ شد اي دريغا رادمردي ها چه شد قصه مردان عشق افسانه شد رسم ليلي مرد و مجنون زار شد عاشقي خر مهره بازار شد مي شود بار دگر همدل شويم در وفا چون پاك بازان گل شويم

ميروي و من فقط نگاهت ميکنم ، تعجب نکن که چرا گريه نميکنم ، بي تو يک عمر فرصت براي گريستن دارم اما براي تماشاي تو همين يک لحظه باقي است

من تمنا كردم كه تو با من باشي تو به من گفتي هرگز هرگز پاسخي سخت درشت و مرا غصه اين هرگز كشت

شايد زندگي قصه اي است که کودکان از آن آگاهند که زندگي را با گريه آغاز مي کنند

سعي كن به خاطر كسي كه دوستش داري غرورتو از دست بدي ولي مواظب باش به خاطر غرورت كسي رو كه دوست داري از دست ندي

هميشه براي کسي بخند که ميدوني به خاطر تو شاد ميشه... واسه کسي گريه کن که ميدوني وقتي غصه داري و اشک ميريزي برات اشک ميريزه... براي کسي غمگين باش که در غمت شريکه... عاشقه کسي باش که دوستت داره!

عقل پرسيد که دشوار تر از مردن چيست ؟عشق فرمود فراق از همه دشوارتر است .

سشمش

سکوت رو بشکن...صدايم شو...فرياد بکش...تا اوج پرواز کن...
به بالا که رسيدی باز سکوت کن...
گوش کن...
گوش کن تا بشنوی چند نفر صدايم شده اند و دارند فرياد می زنند...
خجالت نکش بيا پائين...
اين رسم روزگاره...

       خورشید و هدیه میاره حتی تو فصل تگرگ

                   عکسه تو مث یه آینه پیشه رومه،پیشه روم

                           خودمو با تو می بینم تا خود لحظه ی مرگ

همشه عاشق بمون حتی اگه عشقت من نبودم.

ع ش ق

عشق تو رو باید نوشت ع ش ق .چون به جز جدایی هیچ چیز از عشقت نفهمیدم.

فراموشی

درسته گفتم فراموشت می کنم . بی معرفت دیگه نه اینکه نیای تو خوابم.

به خدا می سپارمت

یادش به خیر همیشه می گفتی چقدر عاشقانه موقع خداحافظی می گویی به خدا میسپارمت و به خاطر تو هنگام خداحافظی گفتن این جمله برایم عادت شده بود. امروز هم هنگام اخرین خداحافظی باز هم گفتم به خدا می سپارمت . این بار تو را به خدا می سپارمت چرا که او خودش بهتر می داند با ادم بی رحم و سنگدلی مثل تو چه کند.

فریادهای من

باران صدایت می زند. تو به سوی باران می روی و صدای فریادهای من را زیر پاهایت نمی شنوی. من برگی خشکم.

فاصله

ثانیه ها/ دقیقه ها/ساعتها/روزها و ماهها می گذرند.باز هم من و تو و فاصله ها و دستهایی که به هم نمی رسند مثل همیشه.

 تبسم عشق

من اسیر یک بغض سنگینم . بغضی از جنس احساس و بر خواسته از دلی بی قرار. برای رهایی از این اسارت تنها به تبسم تو نیازمندم.ای عشق لطفا به من لبخند بزن.

انتظار

از پشت پنجره منتظر اومدنت بودم. غافل از اینکه تو پشت سرم ایستادی.

توانستن

گفتند:خواستن توانستن است. ولی ای کاش می گفتند: در عشق تنها خواستن توانستن نیست.

به چشمهایت بگو بنگرد که همه ی دردهای دنیا در نگاه سرد من است که به سوی دستهایت خیره مانده اند.

اینه

به اینه نگاه کن . چه می بینی؟پس همان باش نه انچه دیگرانند یا می خواهند باشی.

ای کاش

ای کاش اون موقع که ازم قول می گرفتی تا اخر عمر کنارت بمونم یادم بود ازت قول می گرفتم تا اخر عمر کنارم بمونی.

به چشمهایت بگو بنگرد که همه ی دردهای دنیا در نگاه سرد من است که به سوی دستهایت خیره مانده اند.

ببخش

می دانم که حقیرم و کوچک. می دانم که لیاقت تو را ندارم. می دانم که تو را هزار بار رنجانده ام. و می دانم که تو بزرگواری و مهربان. پس تو را قسم به خداوند ماه و خورشید به بزرگی خودت من حقیر را ببخش.

من و تو

شمع بودم پروانه بودی. اب شدم نسوختی.